صدای کتری آب جوش و کولر و صدای بلندتری توی سرم در جریانه... گفتگوی درونی ای که از ظهر شروع شده و تموم نمیشه انگار.

هی، جناب دوشنبه! من خسته م و تو خیلی بلند قد تو روی من ایستادی که بگی این هفته تازه شروع شده . باشه، باشه...

کاش تموم بشه... هم این هفته ، هم این گفتگو و هم امشب.

..............................................

از سروده هاي زيباي زنده ياد حسين منزوي

آب زرشک،

سریال سکس اند دِ سیتی... تکراری وار،

سه شنبه عصریه برای خودش . مخصوصا که آب زرشک ،  مخصوصا که  رعدُ برق ... ولی بیشتر آب زرشک!

عجب آب زرشکیه ،  در حد اعتیاد و اینها...

بعله!

ابری ، آفتابی ... پر از سایه روشنهایی که اگر میشد روی کوهها لمسشون می کردم...

کتلت ، سبزی و سنگک برای شام ...

چمدونم رو بستم... دوربینم داره شارژ میشه

فردا روز سفره ... جایی نزدیک اما دور از آخرین باری که اونجا بودم...

زنجان ، شهر بچگیها، خونه خاله مهین ...

درخت گردویی که زیر سایه ش بازی میکردیم با ترگل ، حوض بزرگ آبی ، ماهی های قرمز ، گربه ها و سگ پشمالو...

کتابخونه آقای ضیایی و آرشیو کهنه رنگ ِ کیهان بچه ها که من عاشقش بودم ... اتاق رختخوابها که توش قایم میشدیم از چشم همه و گاهی از ارواح خیالمون ، شاید هم از ماسک زامبیِ علیرضا و اون خنده ترسناکش...

اتاق اعیونی ِ خانوم با مبلهای مخمل آبی رنگش که در اوج بازی آهسته ازش عبور میکردیم و گاهی از پشت شیشه های در چوبی سرک می کشیدیم ...

آقای ضیایی دیگه نیست... خانوم هم نیست .

خیلی چیزها دیگه اونجا نخواهد بود ، به جز همه خاطرات کودکی.

... باید یک ژاکت بردارم.

آیا این رگبار بهاری تو را به یاد روح آب شده آنها نمی اندازد...؟

........................................................

از دست نوشته های دوستی عزیز...

 بهمن یزدانی

هوس گاد فادر کرده بودیم...

مارلون براندو ، ابهت ، صندلی چرمی ، سیگار برگ و بازی کودکانه ای که بعد از همه بازیهای بزرگ با نوه اش میکند...

شب میرسد به ال پاچینو ، نگاه بی انتهایش ،   پاهای روی هم انداخته و آتش  سیگاری که همیشه روشن است ...

می رسد به ال پاچینو ... ال پاچینو... ال پاچینو

میگویم انگار به دنیا آمد که فقط  یک روزی پدر خوانده باشد...

میگوید: دقیقا .

بعضی آدمها رو هر چقدر هم توی دنیات راه بدی باز به بیراهه میرن... چه کاریه خب؟! با آدمهایی باش که مال دنیای تو هستن و الفبای زندگیشون با تو یکیه ... باقیِ شیرین زبانها رو هم پوف!

بله که بادمجونها سرخ شدن ، بله که قارچها رو تفت دادی ، بله که سبزیهای شسته شده توی سبد هستن... ولی خب ، تو توی خماری بارون موندی ... به همین راحتی و به همون سختی!

چه کاریه اصلن!

.............................

باقالی هم ، هم ...

زنها در معاشرت با هم می تونن دورو ترین موجودات باشن

می تونن دوستت نداشته باشن و بگن عزیزم

می تونن در خلوت دلتنگت نباشن "اصلن" و در جمع بگن که دلتنگت بودن" خیلی"

می تونن با خونسردی ورقِ بازنده رو سًر بدن طرفت و زیرکانه بپرسن: چیزی شده عزیزم؟!

می تونن در نبودنت از بی مهری ِتو بگن و چشمهاشون خیس بشه

می تونن دنیا رو رنگ کنن و هنوز پیش چشم دنیا مظلوم و مهربون باقی بمونن

می تونن با نگاهشون تو رو منجمد کنن و عزیزم ها رو کیلویی برات اس ام اس کنن

زنها در معاشرت با هم می تونن خیلی موزی باشن.

بعد فکر میکنی به چراها و به یک پنجره نیمه باز که هوای بودنت رو برای یکی میتونه سرد و غیر قابل موندن کنه یا به یک پیکِ خالی که نباید پر بودنش عادت و تنها سبب حرکت باشه ... فکر میکنی به روزهای ورق خورده ... به آغوشها،  همراهی ها و شب گردیهایی که انگار نمایشی بیش نبودن ، شیرین و گذرا فقط برای اهلی کردنِ تو...

بیسکوییت ساقه طلایی باز وارد زندگی شده و همه شکلاتهای تپلیً خوشمزه فعلن از همون در خارج شدن... برمیگردن ها ولی نه به این زودیها... یعنی وقتی که نگاه کردن به عکسهای دوران ساقه طلایی خیلی آه برانگیز و از دست رفته نباشه ... میدونی که!  :(

وایمکسم هم وصل شد بالاخره ، اما بی که براش مهمونی بگیرم یا ته چین با سالاد بندسلیگا درست کنم ، چون که خیلی دیر کرد، خیلی... و ذوقم براش یه جاهایی بین روزهای بی سایبری از دست رفت... پوف! بعضی چیزها باید در زمانِ درست اتفاق بیافتن ، انگار که تاریخ انقضا داشته باشن و بعد از اون تاریخ دیگه به درد نخور میشن. ولی چطور میشه فهمید که کِی یک اتفاق پوفی بیش نیست؟!